برنج عطری چیست؟

برنج عطری به دسته‌ای از برنج‌ها گفته می‌شود که هنگام خام بودن و به‌ویژه پس از پخت، رایحه‌ای خوش و ماندگار دارند. این ویژگی یکی از مهم‌ترین مزیت‌های برنج باکیفیت است؛ چرا که هرچه بوی برنج بهتر باشد، تجربه مصرف لذت‌بخش‌تر خواهد بود و در نتیجه فروش بیشتری هم خواهد داشت. عطر برنج یکی از نوستالژیک‌ترین رایحه‌های خوراکی در فرهنگ غذایی ایرانی است و حضور آن بر سر سفره‌ها، حس تازگی و اصالت را تداعی می‌کند.

برنج عطری ایرانی

ایران یکی از تولیدکنندگان برنج معطر ممتاز در جهان است و بخش زیادی از این محصول به کشورهای دیگر صادر می‌شود. شمال کشور، به‌ویژه گیلان و مازندران، مهد کشت بهترین برنج‌های عطری ایرانی است. از معروف‌ترین گونه‌ها می‌توان به طارم محلی، هاشمی، دم‌سیاه و صدری اشاره کرد. هنگام خرید، کافی است مقداری از برنج را در دست گرفته و بو کنید؛ برنجی که رایحه‌ای طبیعی و دلنشین داشته باشد، تازه و مرغوب است.

تشخیص برنج تازه و عطری

• طول و ظاهر دانه: دانه‌های بلند و نازک محبوب‌ترند، اما معمولاً عطر کمتری دارند.

• رنگ دانه: دانه‌های شفاف کیفیت بالاتری دارند؛ دانه‌های گچی هنگام پخت آسیب‌پذیرترند.

• خوش‌پختی: برنجی که راحت‌تر طبخ شود و دانه‌هایش جدا بمانند، نشانه کیفیت و نشاسته مناسب است.

بهترین برنج عطری

برای تشخیص عطری بودن برنج، کافی است مقداری از آن را بو کنید یا با بخار دهان رایحه‌اش را آزاد کنید. برنج‌هایی که عطر بیشتری دارند، تازه‌تر و باکیفیت‌تر هستند و هنگام پخت، فضای آشپزخانه را پر از بوی خوش می‌کنند.

تفاوت برنج تازه و کهنه

• برنج تازه: رایحه‌ای قوی‌تر دارد و هنگام پخت، عطر آن به‌وضوح احساس می‌شود.

• برنج کهنه: معمولاً پس از گذشت ۵ تا ۷ ماه از برداشت، بخشی از عطر خود را از دست می‌دهد؛ اما در عوض خوش‌پخت‌تر شده و دانه‌ها کمتر به هم می‌چسبند.

به همین دلیل بسیاری از خانواده‌ها ترجیح می‌دهند برای مصرف روزانه از برنج تازه و برای مهمانی‌ها یا غذاهای مجلسی از برنج کهنه استفاده کنند.